Obejrzałem ostatni odcinek pierwszego sezonu “The Walking Dead” i, zgodnie z obietnicą, postanowiłem naskrobać w związku z tym kilka swoich przemyśleń. Po pierwsze, podtrzymuję, że nie jest to w żadnym razie serial dobry. Po drugie, zamierzam go oglądać dalej. A teraz do rzeczy.
…czy zaskoczy także rycerzy? Nie wiem, nie miałem okazji doczytać za daleko świetnej Sagi Georga R. R. Martina. Obiecuję nadrobić, jak się tylko ociepli. Po “Lodzie” muszę odsapnąć. Ale na pewno wrócę. A do tego czasu być może pojawi się serial produkcji HBO na jej podstawie. Raczej rewelacji się nie spodziewam po obczajeniu poniższego zwiastuna (i po próbie obejrzenia ostatnich wyświetlanych na HBO produkcji serialowych typu “Spartakus: Krew i cycki”, czy “Pacyfik”). Ale że dobrych seriali aktualnie nie ma w nadmiarze (po 6 odcinku napiszę, czemu “The Walking Dead” to nie jest dobry serial), to może chociaż ten mnie zatrzyma na jakiś czas.
W rozszerzeniu zwiastun.
Czytaj dalej
Skończyłem “Lód”. Wreszcie. Ta książka była ciężka, duża, brnąłem przez nią niczym jej bohaterowie przez śniegi Syberii. Ale dotarłem do finału. Wreszcie. Ale mimo przeciwności losu, mimo kilku przerw, musiałem ją skończyć. Po prostu musiałem. Bom snob.
Ostatnio zdarzyło mi się przeczytać kilka książek opowiadających ogólnie o życiu w innych miejscach na Ziemi niż Polska. I doszedłem do pewnego wniosku. Otóż pisarzy, dziennikarzy i ogólnie podróżników można podzielić na dwie grupy, w zależności od tego, jak przedstawiają swoje doświadczenia. Jedni, nazwijmy ich bohaterami, piszą przede wszystkim o sobie, swoim udziale w różnych wydarzeniach, swoich przemyśleniach. Do tej grupy należą najszerzej znani szerokiej kulturze ludzie tacy jak Cejrowski, Kret, czy Pawlikowska (nie Jasnorzewska). Drudzy, nazwijmy ich obserwatorami, to ludzie pragnący przede wszystkim przekazać nam jak wyglądają pewne mechanizmy, tradycje gdzie indziej, nie skupiając się na swoim w nich udziale, rzadziej wrzucając własne przemyślenia. Tutaj bym zaliczył Kapuścińskiego, czy Mroziewicza.
Nie wiem, czy to fakt, że zbliża się zima, czy to czysty zbieg okoliczności, ale ostatnio jakoś zabieram się głównie za “chłodne” książki. Cały czas brnę przez “Lód” Dukaja, przede mną wspaniała seria George’a R. R. Martina “Pieśń lodu i ognia”, no a właśnie zakończyłem czytać 3 tom “Pana Lodowego Ogrodu” Jarosława Grzędowicza. I muszę przyznać, że jak na razie ta saga jest naprawdę “cool” (w każdej notce muszę dać jakiś drętwy żart, done).
Tak, oto słynny pierwszy wpis na moim blogu. No, może na razie nie jest taki słynny, ale kiedyś będzie, pomnijcie moje słowa.
Po co mi blog? A dlaczego nie? Najwyższa pora. Wiem, zawsze byłem do tyłu wobec reszty świata. Blogi były modne kilka lat temu, dzisiaj już nie są. Dzisiaj modny jest fejsbuk. Tam też mam konto, ale jakoś nie mogę się do niego przekonać. Pewnie dlatego że nie mam znajomych, ot paru ludzi którzy mnie gdzieś tam znaleźli, a których ja w większości ledwo kojarzę. Muszę przemyśleć nad kupieniem sobie znajomych na Allegro. Ale na to brak kasy, więc na razie będę pisał tutaj. I tak tego nikt nie będzie czytał. Dlatego na razie mi się nawet nie chce zmieniać stylu. Może innym razem.
Ale o czym to ja miałem… no tak, po co blog. Bo lubię pisać. Ostatnio więcej czytam, tyle co jak kiedy byłem mały. To i pisać mi się zachciewa. Nawet mam o czym. Przynajmniej moim zdaniem, bo czy inny też tak uznają, nie wiem, jakoś nie mam zamiaru walczyć o ilość komciów.
Ok, na razie starczy, idę zobaczyć, jak to w ogóle wygląda. Jeśli ktoś przypadkiem tu trafi, niech da komentarz. Nie dlatego, żeby mi zależało, ale żebym wiedział, czy w ogóle da się tu trafić, bo nikomu nie daję namiaru. Bez obaw. Komentarz i tak usunę.
